Terug naar Foreas Alumni website

     
       
  Speaking of witchÖ.over voetbalvastgoed    
 

 

Ik ging naar het Foreas- symposium in Eindhoven om mijn heerlijke comfortabele gelijk te halen. Om ondergedompeld te worden in het strelende jaknikkende bad van het beterweten, dat uitroept: Koop geen voetbalstadion!!! Ik kan het immers weten, als ambtelijk eigenaar van een voetbalstadion. Voor wie de keus nog heeft, zou ik het over heel Nederland willen uitschreeuwen: beste nee lieve gemeente met een ambitieuze voetbalclub: doe het niet! Trap er niet in! Koop dat stadion niet! Je krijgt er alleen maar gedoe mee! Het is nooit goed!

De geschiedenis leert dat je zo'n stadion ooit verkocht hebt aan de lokale voetbalclub voor 1 gulden, en op de een of andere manier na pakkembeet vijftien jaar weer koopt voor twaalf miljoen. Euro. De huur wordt vervolgens vriendelijk laag vastgesteld, want de voetbalclub biedt aan zelf het onderhoud te doen, immers via de liefhebbende sponsoren. Om na ongeveer vijf jaar breed uit te meten in de pers dat de huur altijd al crimineel veel te hoog is geweest en dat, o schande, die arme voetballers ook nog zelf het gras moesten maaien. Sorry voor het cynisme, en neem me niet kwalijk dat ik een tikje overdrijf. Maar het is niet leuk als je het whatsoever niet goed kunt doen. En dat is nou eenmaal vaak het geval bij publiek vastgoed.

Dus de aankoop van de grond onder het PSV-stadion door de gemeente Eindhoven kon bij mij alleen maar op verbazing en licht leedvermaak rekenen, daarbij in pers en op borrels breed ondersteund door allerlei mensen die er meer of minder verstand van hebben. Te duur, te hoge risico's, precedenten, belonen van slecht gedrag. Maar ik ben ům, door een avond bij Foreas, de alumnivereniging van Fontys-MER. Na deze avond, waar Koj Koning op een respectvolle maar prettig vasthoudende manier Staf Depla bevroeg, de Eindhovense wethouder van FinanciŽn, moet ik toegeven dat ik er weinig spelden tussen kon krijgen en daar ook steeds minder zin in had. 

De argumenten zijn als volgt: 1. de stad heeft belang bij de continuÔteit van een "theater voor het volk", waar eens in de twee weken 33.000 mensen uit stad en regio komen. 2. Door de grond te kopen heeft de gemeente invloed op de balans, en op de wenselijke bancaire parameters voor een verbeterde bedrijfsvoering. Daardoor is de kans klein dat het op korte termijn mis gaat. 3. Als het na 15 jaar misgaat, krijgt de stad de grond terug en bouwt er woningen. Daar is de aankoopwaarde van 48 mln euro op gebaseerd. Is dat reŽel? Geen idee. 4. Wat is het grootste risico? Dat PSV na ongeveer 7 jaar stopt met het betalen van de erfpachtcanon, en de woningmarkt nog niet lekker is aangetrokken. Maar daarvoor houdt de gemeente 5 miljoen achter.

Of het nou komt door Staf zijn jongensachtige charme, zijn ontwapenend foute schoenen, of zijn argumenten. Nee, flauwekul, deze wethouder heeft zijn antwoorden klaar en dan niet over de band van de macht of de retoriek, maar gewoon op de inhoud, doorspekt met hoe hij met zijn twijfel is omgegaan. Hij is verstandig, eerlijk en slim en weet ook niet alles. Heerlijk toch?

Maar wat mij echt won voor de redenatie van de wethouder was nog wel:  Zo lang er mannen zijn, zullen ze achter een bal aan willen hollen, en zullen andere mannen daarnaar willen kijken. En daar is geen grassprietje tussen te krijgen, hoe koddig het ook is.